Image Image Image Image Image Image Image Image Image

2017 augustus

21 aug

By

Een droom wordt werkelijkheid

21 augustus 2017 | By |

Eén grote koffer, 17 jaar, heel veel zin en toch ook wat zenuwen ben ik tien maanden geleden naar Kaapstad gevlogen. Niet voor een vakantie, maar om de droom die ik als klein meisje al had, waar te maken. In Afrika met kindjes werken, en dan het liefst bij Beautiful Gate. Mijn reis begon in Kaapstad, niet bij Beautiful Gate, maar bij Youth with a Mission, waar ik de Children at Risk school heb gedaan, een programma van 3 maanden, die mij voorbereidde op de maanden die nog zouden volgen. Een school die ik absoluut aan zou raden aan iedereen die het overweegt om met kinderen te werken, want wat heb ik daar ontzettend veel geleerd over kinderen, mezelf en God. Naast de geweldige dingen die ik daar heb geleerd, heb ik ook met de mooiste mensen mogen leven, wat een zegen!
Na drie maanden ben ik naar Beautiful Gate Lesotho vertrokken om de huismoeders te helpen en de kindjes lief te hebben. Niet heel moeilijk, want zodra je hun prachtige gezichtjes ziet, ben je al helemaal verliefd! Wat een heerlijke kindjes.
Door de school ging ik er met volle moed in en dacht ik alles wel op een rijtje te hebben, daar ben ik snel van teruggekomen. In theorie is het leed van kinderen al enorm aangrijpend, maar ik kon het nog handelen en wist ermee om te gaan, in praktijk was dat een heel ander verhaal, ik zag die prachtige kindjes en begon meer en meer van ze te houden. Om dan te weten dat ze op een moment in hun leven niet gewild waren en niet als waardig beschouwd zijn en te zien dat die prachtige, lieve, geweldige kindjes die pijn elke dag meedragen, is hartverscheurend. Ik heb geen woorden om te omschrijven hoe het voelt om die kindjes te zien verlangen naar ouders, ik kon alleen maar huilen.
Maar wat een geweldige plek is Beautiful Gate! Naast de pijn heb ik daar vooral ook heel veel vreugde en liefde gezien en ervaren. Ik heb gezien hoe kindjes uit hun schulp kropen en steeds meer tot leven kwamen, na een moeilijke tijd. Ik heb gezien hoe kinderen weer écht kinderen werden. En ik heb gezien wat de kracht van liefde doet en dat er nooit te veel van is.
Ik had me voorbereid op een tijd waar ik veel van mezelf zou geven, maar had nooit durven dromen dat ik zoveel mocht ontvangen. De huismoeders die van mij hielden alsof ik een van hun was, de kinderen die ondanks alles nog zoveel vreugde en liefde uitdelen en al de staff die zoveel van zichzelf geven, wetende dat ik maar voor zes maanden zou blijven.
Mijn 6 maanden in Lesotho was een enorme emotionele rollercoaster met ultiem blijdschap en enorm verdriet. En er waren dagen bij dat ik echt alleen maar in mijn bed wilde blijven en niet om wilde gaan met datgene wat er op dat moment speelde, maar God is zo trouw! Elk moment dat ik liever wilde verdrinken in mijn tranen, dan omgeven wilde worden door de lachjes van de mooiste kindjes in de hele wereld, kwam God, elk moment liet hij mij weten ‘Iris, we doen dit samen!’. Nooit heb ik het gevoel gehad dat ik het helemaal alleen moest doen, wat een geweldige connectie!
Mijn mooiste momenten in Lesotho? Dat moeten toch echt wel de adoptieceremonies zijn, want daar doen we het uiteindelijk voor! En wat is het prachtig om te zien dat het kind, de familie en de liefde gevierd wordt. Al het verdriet, van de ouders (hebben vaak al heel lang moeten wachten op een kindje) en de kinderen, al de hopeloosheid en al het onzekere, komt op dat moment samen en wordt omgezet in liefde, alleen maar liefde. Ik moet zeggen, ik heb het bij geen enkele ceremonie droog gehouden. Het is één groot, emotioneel feest, en de huismoeders weten zeker hoe ze iets moeten vieren, gedans en gezang zoals je het nog nooit eerder gezien of gehoord hebt. Het is lastig om in woorden te brengen wat ik allemaal mee heb gemaakt en wat BG voor mij betekend heeft, in mijn afscheidsspeech in Lesotho heb ik het proberen te verwoorden.

Mijn lieve BG familie,
Bedankt voor jullie liefde! Bedankt dat jullie mij welkom hebben geheten alsof ik er altijd al bij heb gehoord. Bedankt dat jullie zo onvoorwaardelijk van deze kindjes houden.
In mijn tijd hier hebben jullie mij kleine stukjes van de hemel laten zien, door middel van jullie warme knuffels, door jullie onvoorwaardelijke liefde, jullie mooie lach en het prachtige gezang. Jullie weten allemaal Jezus’ liefde op een andere manier uit te dragen.
Jullie hebben me geïnspireerd om liefdevoller te zijn, altijd blij te zijn, harder te werken en om altijd meer te geven. Want hoeveel keer er ook afscheid genomen moet worden en hoeveel nieuwe mensen er hier komen, jullie zijn altijd bereid om jullie zelf helemaal te geven en om lief te hebben in overvloed.
Er zijn geen woorden om te omschrijven wat voor een geweldig werk jullie doen en wat jullie voor mij betekenen. Ik bid dat jullie nooit vergeten hoeveel God van jullie houdt. Ik bid dat God jullie zal zegenen op buitengewone manieren. Ik bid dat jullie nooit zullen opgeven om het hart van onze vader uit te dragen, zoals jullie dat nu doen. En ik bid dat jullie nog veel meer mensen zullen raken, zoals jullie mij hebben geraakt. Bedankt dat jullie mijn thuis van thuis zijn geweest! Jullie zullen altijd in mijn hart blijven, ik hou van jullie!

Dit is wat BG voor mij is, een plek waar er geen limiet aan liefde is, een plek waar, ondanks al het verdriet, de blijdschap en hoop de overhand mogen hebben, een plek waar vrede en rust is (zelfs met 70, soms iets te enthousiaste, kinderen).
Wat een ervaring, wat een verrijking! Dit had ik nooit voor iets anders willen ruilen.
Na 6 maanden was het echt tijd voor mij om naar huis te gaan en was ik daar ook echt klaar voor, maar er gaat geen dag voorbij dat ik het niet mis dat er elke ochtend kindjes naar je toe renden omdat ze blij waren je te zien, er gaat geen dag voorbij dat ik hun lieve knuffeltjes niet mis, er gaat geen dag voorbij dat ik het geluid van hun schaterlachten niet mis en ja, soms mis ik zelfs hun ondeugende streken. Wat een rijkdom om iets te hebben wat je zo kunt missen!

Liefs,
Iris Riemersma