Image Image Image Image Image Image Image Image Image

01 jul

By

Waardevolle levenslessen bij Beautiful Gate

1 juli 2016 | By |

 

“23 jaar, blond haar en blauwe ogen. Daar begon mijn reis. Met een grote koffer stond ik dan eindelijk op Cape Town Airport met het hart in mijn keel. Had ik hier wel goed aan gedaan? Een jaar lang weg van m’n familie en vrienden, m’n moeder die ik heel verdrietig achterliet en de rest vond het wel stoer. Toen ik door de deuren liep, zag ik al snel een blonde man met een bordje van Beautiful Gate met mijn naam er op. Gelukkig, er was in ieder geval iemand die me verwachtte. Automatisch stapte ik bij Holger aan de rechterkant in de auto. Ik hoorde gegniffel, oh ja…”

Ruim veertien jaar geleden begon voor Alice het avontuur bij Beautiful Gate in Zuid-Afrika. Ze ging voor een jaar naar het project in Crossroads, maar keerde uiteindelijk pas na zes jaar definitief weer terug. Tijdens de reünie voor vrijwilligers van Beautiful Gate bij Jeugd met een Opdracht in Heerde op 4 juni jl. vertelde ze iets over haar ervaringen.

In het 22-jarig bestaan van het project in Kaapstad zijn heel wat Nederlandse vrijwilligers en stagiairs de revue gepasseerd. Een groot deel van hen was – al dan niet met hun gezin – aanwezig tijdens deze bijzondere dag, waarop ambassadeur Gerrie Dantuma de muziek verzorgde, oud-vrijwilligers herinneringen deelden en oprichters Toby en Aukje Brouwer vertelden over recente ontwikkelingen.

“Wat hebben we mooie en bijzondere momenten gehad samen”, zei Alice. “Wat een bemoediging om kinderen met hun families te begeleiden in hun eigen omgeving, doordat er eindelijk aidsremmende medicatie beschikbaar was. En wat een bemoediging om soms honderden kinderen te zien zingen en dansen tijdens de vakantieclubs.”

Het blijft niet bij goede herinneringen alleen. Of het nu voor een paar maanden of enkele jaren was – hun periode als vrijwilliger bij Beautiful Gate heeft in het leven van velen een grote impact gehad. “Het was overweldigend om de jongens te leren kennen”, vertelde Joke, die van 2001 tot 2002 een jaar lang meedraaide in het toenmalige tehuis voor straatjongens in Muizenberg. “Zo verrijkend en hartverscheurend. Een jaar dichtbij ze zijn, betekende voor mij intens van ze houden en er voor ze zijn. En na een jaar ze te laten ervaren dat iemand op wie ze probeerden te bouwen, weer weg ging…”

Joke vond het wel eens lastig, om samen met andere vrouwelijke vrijwilligers een huis te delen. “Toen ik me wanhopig voelde hoe ik met ingewikkelde vrouwendingen moest omgaan tijdens dat jaar kreeg ik te horen dat ik, ook al is misschien mijn aandeel in een situatie nog zo klein, ik daar toch verantwoordelijkheid voor diende te nemen. En dat is, overall gezien, achteraf misschien voor mij wel een van de meest waardevolle levenslessen die ik heb geleerd.”

Alice maakte de transformatie van kindertehuis naar gemeenschapsproject mee. “Lokale collega’s kregen steeds meer verantwoordelijkheden. Wat een prachtige omslag was dat.” Deze omslag betekende voor haar ook het loslaten van haar zo geliefde werkplek. “In die periode kreeg ik heel sterk het verhaal van Mozes op mijn hart, die met zijn volk door de woestijn trok naar het beloofde land. God leerde ze een les, ze werden gevormd, God stoomde ze klaar voor het nieuwe, het onbekende. Maar Mozes mocht het beloofde land niet in. Het was klaar voor Hem, God haalde hem thuis.”

Ze wist dat het ook klaar was voor haar. “Het nieuwe Beautiful Gate zou verder gaan, een prachtig project. Ik ging naar Nederland, een nieuwe tijd brak voor mij aan. Het was goed zo, maar wel met Zuid-Afrika als tweede vaderland in mijn hart.”